INSTRUMENT VAN VREDE
1. Tijd – Pearl Jozefzoon – 3.33 min.
In onze kleine wereld zijn de verschillen zo groot. Wij komen om in rijkdom, terwijl er mensen leven in nood. We houden het op afstand maar het komt steeds dichterbij, hoe miljoenen mensen vragen: deel jezelf met mij. We leven op dezelfde aarde, dus we horen bij elkaar. Spreek voor wie er niet gehoord wordt. Sta voor wie niet meer kan staan. Waarom hebben we weggekeken, waarom de ogen dicht gedaan. Tijd dat onze daden spreken. Tijd dat er weer recht wordt gedaan. Er wordt zoveel gebeden, er wordt geroepen om recht. Wie durft er op te treden. Wie durft er nog te doen wat hij zegt. Wij kunnen ervoor zorgen, dat het onrecht hier niet wint. Omdat leven voor een ander bij jezelf begint. Deel jezelf met wie niets heeft. Je bent rijker als je geeft
WELKOM EN INLEIDING. Van harte welkom bij deze eerste Vastenmeditatie. De Veertigdagentijd, die vorige week begon, is een tijd van bezinning om ons voor te bereiden op het Paasfeest: het feest van de Verrezen Heer. Daarin geloven heeft alles te maken met vertrouwen. Het is: geloven dat de liefde van God sterker is dan lijden en dood. Het is: geloven dat in elk mensenleven en in elke situatie kiemen van hoop verborgen liggen waar iets nieuws uit voort kan komen.
Dit hele jaar staan de Oasemomenten in het licht van het Heilig Jaar, dat als thema heeft: Pelgrims van Hoop. De Franciscaanse spiritualiteit die vandaag als een rode draad door deze vastenmeditatie loopt, sluit hier naadloos bij aan.
Franciscaanse spiritualiteit betekent dat je aandacht gericht is op de Ander en de ander, die wij ontmoeten op onze tocht door het leven. De ‘ander’ betreft niet alleen de mensen die wij ontmoeten, maar alle schepselen.
Zij komen allemaal voort uit Gods scheppende hand. Franciscus daagt ons ook uit tot een vredelievende manier van leven. dat betekent zorgzaam omgaan met iedereen die ons pad kruist en – zoals Franciscus het zelf heeft gezegd – ieder dragen in zijn broosheid en kwetsbaarheid zoals we zelf gedragen willen worden als we in een soortgelijke omstandigheid komen te verkeren.
Dat is precies het doel van de jaarlijkse Vastenactie. De aandacht gaat dit keer uit naar jonge vrouwen, die leven in de sloppenwijken van de stad Kisumu in Kenia. Er zijn scholen, maar de kosten maken het voor hen onmogelijk om die te bezoeken. Dit heeft tot gevolg dat veel meiden op een afschuwelijke manier worden misbruikt en vaak al heel jong moeder worden, waardoor zij in een uitzichtloze situatie terecht komen. De Vastenactie wil hen financieel steunen en het zo mogelijk maken, dat zij een vak leren en een door de staat erkend diploma halen, zodat zij kunnen werken en bouwen aan een beter leven.
Juist in deze Vastentijd worden we opgeroepen om solidair te zijn met onze medemensen. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn, dat iedereen zijn best doet om bij te dragen aan een wereld zonder armoede, waar ieder mens een leefbaar bestaan heeft.
STIL WORDEN EN AFSTAND NEMEN. Ga zitten in een houding die voor jou gemakkelijk is en ontspan je. Je mag nu even thuiskomen op deze plek, de drukte van daarnet loslaten, het gehaast om hier te komen, de zorgen of de vreugden. Gewoon hier zijn, in de rust van deze ruimte, in de kracht van dit gebeuren. Laten we even, tastend, raken aan het geheim, dat mysterie, dat we aarzelend God mogen noemen.
AANSTEKEN KAARS. Als teken van onze verbondenheid met de meiden in Kenia en met alle mensen in nood, ontsteken wij een speciale kaars met het logo van het Heilig Jaar. We bidden daarbij dat ieder van ons zich in deze viering omhuld mag weten door liefde en dat wij allemaal Pelgrims van Hoop mogen zijn.
BEZINNING: Onderweg naar Pasen.
We kijken naar elkaar, we lezen de krant en kijken naar het journaal.
We zitten vol beelden.
Over hoe het hoort, hoe het moet, hoe het zal gaan.
Hoe gaat het eigenlijk met ons zelf?
Nemen we de tijd om tot ons zelf te komen?
Kennen we ons diepste zelf?
Weten we hoe we bedoeld zijn?
Soms moet je op weg gaan om dit te ontdekken.
Risico’s nemen en ervan leren.
Blijven zitten waar je zit kan tot veel onvrede leiden.
Een verkeerde weg inslaan is vervelend,
maar het kan ook veel creativiteit opleveren.
Want we kunnen altijd omkeren
en verder zoeken naar de Bron van leven.
Er is Iemand die van ons houdt, wat we ook doen of laten.
Dat mag ons troosten en bemoedigen,
op onze weg naar Pasen.
MUZIEK: 2. Deep peace/A Gaelic Blessing – Katherine Jenkins – 1.52 min.
Diepe vrede van de kabbelende golf voor jou. Diepe vrede van de stromende lucht voor jou. Diepe vrede van de stille aarde voor jou. Diepe vrede van de stralende sterren voor jou. Diepe vrede van de zachte nacht voor jou. Maan en sterren gieten hun genezende licht op je. Diepe vrede van Christus, het licht van de wereld voor jou
STILTE
BEZINNING. Franciscus en zijn broeders hielden er van om vaak en streng te vasten. Zij waren er van overtuigd dat een leven van bidden en vasten je steeds meer ontvankelijk maakt voor de liefde van God. Waar jij zit, kan God niet zitten. Het is daarom zaak om ruimte te scheppen in je hoofd, je hart en je lichaam, zodat je hart en je buik vaten worden die door de Allerhoogste gevuld kunnen worden met zijn liefde.
Tijdens zo’n strenge vasten gebeurde het een keer, dat de broeders wakker schrokken van een medebroeder die lag te kreunen: “ik sterf, ik sterf”. Die naast hem lagen vroegen bezorgd wat er aan de hand was. Maar de jonge broeder herhaalde slechts ”ik sterf, ik sterf”. Door zijn geroep werd ook Franciscus wakker en hij vroeg: wie roept daar toch steeds “ik sterf, ik sterf”. En de jonge broeder antwoordde: “ik ben het, broeder Franciscus, ik sterf van de honger.”
Franciscus staat onmiddellijk op en begint een maaltijd klaar te maken voor de broeder die het zo moeilijk heeft.
En als hij dat eenvoudige maal bereid heeft, brengt hij het naar de broeder, gaat bij hem zitten en begint als eerste van het voedsel te eten. Hij wil niet dat zijn jonge broeder zich ervoor zal schamen dat hij het niet meer hield en wat eten moest. En hij vraagt ook de andere broeders om uit liefde voor hun medebroeder hun vasten te breken en wat van de maaltijd te nemen.
En als ze allemaal gegeten hebben met de jonge broeder in hun midden, houdt Franciscus hen voor dat het goed is de Heer te dienen, maar dat je daarbij wel je verstand moet gebruiken. “Vasten is een mooi ding”, zegt hij, “maar je moet daarin maat weten te houden en niet doen alsof je al in de hemel bent, waar je niet meer hoeft te eten en te drinken. Het lichaam stelt ook zijn eisen, luister daarnaar. En als je streng wilt vasten, vergeet dan nooit dat de liefde voor je broeder altijd voorrang heeft.”
En hij besloot: “De Heer ziet liever een broeder die het opneemt voor een ander, dan een broeder die zich met veel vasten en bidden tot de Heer wendt, maar geen oog heeft voor de nood van zijn naaste.” Naar Celano 2,22. Guy Dilweg
MUZIEK: 3. Make me a channel of your peace – Andrew Johnston – 3.58 min.
STILTE
BEZINNING: Waarom houden we het verhaal van het lijden van Jezus in ere ? Niet omdat het lijden op zich ons verder helpt of ons kan bevrijden. Ook niet omdat Jezus meer heeft geleden dan anderen. Daar gaat het ook niet om. We blijven elkaar dat lijdensverhaal vertellen omdat ons daarin iets heel wezenlijks wordt gezegd over wat er in ons eigen leven, in onze wereld, aan de orde is. Nog altijd. Want het gaat niet om iets wat 20 eeuwen geleden ergens in het Midden Oosten is gebeurd. Maar het laat zien wat nog altijd gebeurt: hoe wij mensen met elkaar omgaan, hoe we reageren, waar we voor kiezen, hoe we ja of nee zeggen. Trouw blijven of het laten afweten. We lezen het verhaal pas goed als we uitkomen niet in de dagen van Pontius Pilatus, maar in onze eigen tijd. Want we komen zelf in het verhaal voor.
Het klinkt wat vreemd misschien, maar we moeten het elkaar toch maar zeggen: God is niet de kampioen op alle fronten. Het triomfantelijke is meestal geen weg naar het Mysterie. Het is veel boeiender. Hij is een weerloze en kwetsbare Kracht. Die Kracht is mannelijk en vrouwelijk en ligt juist hierin dat Hij bij en in mensen kan wonen. En dat Hij met ons meetrekt dóór de waanzin en dóór de nacht van leegte en gemis heen. Hij stuurt ons het lijden niet, neemt het ook niet van ons af, maar geeft Zichzelf te vermoeden in de nood en de pijn van mensen die te lijden hebben. God lijdt in mensen, zoals wij Hem troosten in mensen. Hij maakt wat zinloos is, niet bij toverslag zinvol. Maar zijn Geest zal ons helpen om niet toe te geven aan onverschilligheid of cynisme; want cynisme bederft het kostbaarste dat we in ons hebben: ons talent om lief te hebben."
Het lijdensverhaal vraagt onze aandacht voor een weerloze God die ons uitnodigt om Hem te willen herkennen in de kwetsbaarheid van een lijdende Mensenzoon. Het is een verhaal met een kruis maar ook met toekomst, omdat het uitloopt op Pasen, het feest van de Verrezen Heer. Daarin geloven heeft alles te maken met vertrouwen. Het is: geloven dat de liefde van God sterker is dan alle vormen van mislukking, gebrek, lijden en dood. Het is: geloven dat in elk mensenleven en in elke situatie kiemen van hoop verborgen liggen waar iets nieuws uit voort kan komen.
MUZIEK: 4. From a distance – Libera – 4.59 min.
STILTE
BEZINNING. Franciscus en zijn broeders hielden er van om vaak en streng te vasten. Zij waren er van overtuigd dat een leven van bidden en vasten je steeds meer ontvankelijk maakt voor de liefde van God. Waar jij zit, kan God niet zitten. Het is daarom zaak om ruimte te scheppen in je hoofd, je hart en je lichaam, zodat je hart en je buik vaten worden die door de Allerhoogste gevuld kunnen worden met zijn liefde.
Tijdens zo’n strenge vasten gebeurde het een keer, dat de broeders wakker schrokken van een medebroeder die lag te kreunen: “ik sterf, ik sterf”. Die naast hem lagen vroegen bezorgd wat er aan de hand was. Maar de jonge broeder herhaalde slechts ”ik sterf, ik sterf”. Door zijn geroep werd ook Franciscus wakker en hij vroeg: wie roept daar toch steeds “ik sterf, ik sterf”. En de jonge broeder antwoordde: “ik ben het, broeder Franciscus, ik sterf van de honger.”
Franciscus staat onmiddellijk op en begint een maaltijd klaar te maken voor de broeder die het zo moeilijk heeft.
En als hij dat eenvoudige maal bereid heeft, brengt hij het naar de broeder, gaat bij hem zitten en begint als eerste van het voedsel te eten. Hij wil niet dat zijn jonge broeder zich ervoor zal schamen dat hij het niet meer hield en wat eten moest. En hij vraagt ook de andere broeders om uit liefde voor hun medebroeder hun vasten te breken en wat van de maaltijd te nemen.
En als ze allemaal gegeten hebben met de jonge broeder in hun midden, houdt Franciscus hen voor dat het goed is de Heer te dienen, maar dat je daarbij wel je verstand moet gebruiken. “Vasten is een mooi ding”, zegt hij, “maar je moet daarin maat weten te houden en niet doen alsof je al in de hemel bent, waar je niet meer hoeft te eten en te drinken. Het lichaam stelt ook zijn eisen, luister daarnaar. En als je streng wilt vasten, vergeet dan nooit dat de liefde voor je broeder altijd voorrang heeft.”
En hij besloot: “De Heer ziet liever een broeder die het opneemt voor een ander, dan een broeder die zich met veel vasten en bidden tot de Heer wendt, maar geen oog heeft voor de nood van zijn naaste.” Naar Celano 2,22. Guy Dilweg
MUZIEK: 3. Make me a channel of your peace – Andrew Johnston – 3.58 min.
STILTE
BEZINNING: Waarom houden we het verhaal van het lijden van Jezus in ere ? Niet omdat het lijden op zich ons verder helpt of ons kan bevrijden. Ook niet omdat Jezus meer heeft geleden dan anderen. Daar gaat het ook niet om. We blijven elkaar dat lijdensverhaal vertellen omdat ons daarin iets heel wezenlijks wordt gezegd over wat er in ons eigen leven, in onze wereld, aan de orde is. Nog altijd. Want het gaat niet om iets wat 20 eeuwen geleden ergens in het Midden Oosten is gebeurd. Maar het laat zien wat nog altijd gebeurt: hoe wij mensen met elkaar omgaan, hoe we reageren, waar we voor kiezen, hoe we ja of nee zeggen. Trouw blijven of het laten afweten. We lezen het verhaal pas goed als we uitkomen niet in de dagen van Pontius Pilatus, maar in onze eigen tijd. Want we komen zelf in het verhaal voor.
Het klinkt wat vreemd misschien, maar we moeten het elkaar toch maar zeggen: God is niet de kampioen op alle fronten. Het triomfantelijke is meestal geen weg naar het Mysterie. Het is veel boeiender. Hij is een weerloze en kwetsbare Kracht. Die Kracht is mannelijk en vrouwelijk en ligt juist hierin dat Hij bij en in mensen kan wonen. En dat Hij met ons meetrekt dóór de waanzin en dóór de nacht van leegte en gemis heen. Hij stuurt ons het lijden niet, neemt het ook niet van ons af, maar geeft Zichzelf te vermoeden in de nood en de pijn van mensen die te lijden hebben. God lijdt in mensen, zoals wij Hem troosten in mensen. Hij maakt wat zinloos is, niet bij toverslag zinvol. Maar zijn Geest zal ons helpen om niet toe te geven aan onverschilligheid of cynisme; want cynisme bederft het kostbaarste dat we in ons hebben: ons talent om lief te hebben."
Het lijdensverhaal vraagt onze aandacht voor een weerloze God die ons uitnodigt om Hem te willen herkennen in de kwetsbaarheid van een lijdende Mensenzoon. Het is een verhaal met een kruis maar ook met toekomst, omdat het uitloopt op Pasen, het feest van de Verrezen Heer. Daarin geloven heeft alles te maken met vertrouwen. Het is: geloven dat de liefde van God sterker is dan alle vormen van mislukking, gebrek, lijden en dood. Het is: geloven dat in elk mensenleven en in elke situatie kiemen van hoop verborgen liggen waar iets nieuws uit voort kan komen.
MUZIEK: 4. From a distance – Libera – 4.59 min.
Vanaf een afstand ziet de wereld er blauw en groen uit en de besneeuwde bergtoppen wit. Vanaf een afstand komt de oceaan samen in een rivier, en slaat de arend op de vlucht. Vanaf een afstand is er harmonie en dat weerklinkt door het land. Het is de stem van hoop, de stem van rust, de stem van ieder mens. Vanaf een afstand hebben we van alles genoeg en komt niemand tekort. Er zijn geen wapens, geen bommen, en geen ziekte, geen hongerige mond om te4 voeden. Vanaf een afstand zijn wij instrumenten, die marcheren in een gemeenschappelijke band. We spelen liederen over hoop, liederen over vrede, het zijn de liederen van ieder mens. God ziet ons, God ziet ons. God ziet ons vanaf een afstand. Vanaf een afstand lijkt het of je mijn vriend bent, ook al zijn we in oorlog. Vanaf een afstand begrijp ik gewoon niet waar al dat vechten toch goed voor is. Vanaf een afstand is er harmonie en dat weerklinkt door het land. Het is de hoop der hopen, de liefde der liefdes, het is het hart van ieder mens. Het is de hoop der hopen, de liefde der liefdes, het is het lied van ieder mens. En God ziet ons, God ziet ons. God ziet ons vanaf een afstand. Oh God ziet ons, God ziet ons, God ziet ons vanaf een afstand.
STILTE
STILTE
BEZINNING
Je moet van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten.
Je moet eigenlijk
toevallig onderweg zijn.
Je moet geen doel
voor ogen hebben
en je moet laten gebeuren
waarvoor je bang bent.
Je moet niet alles
willen verklaren.
Voor je het weet
verklaar je elkaar de oorlog.
Je moet van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten.
Je moet jezelf in de ander durven zien
zonder in die ander te verdwijnen.
Het kan opeens zomaar voor je staan
het lijkt op iets om uit de weg te gaan.
Dat is het vreemde van geluk.
Je maakt het waar of je maakt het stuk.
Het kan jou bedreigen
het kan je behoeden
maar je moet van twee kanten
komen om elkaar te ontmoeten. (Stef Bos)
MUZIEK: 5. Ubi Caritas et amor – Sela
Je moet van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten.
Je moet eigenlijk
toevallig onderweg zijn.
Je moet geen doel
voor ogen hebben
en je moet laten gebeuren
waarvoor je bang bent.
Je moet niet alles
willen verklaren.
Voor je het weet
verklaar je elkaar de oorlog.
Je moet van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten.
Je moet jezelf in de ander durven zien
zonder in die ander te verdwijnen.
Het kan opeens zomaar voor je staan
het lijkt op iets om uit de weg te gaan.
Dat is het vreemde van geluk.
Je maakt het waar of je maakt het stuk.
Het kan jou bedreigen
het kan je behoeden
maar je moet van twee kanten
komen om elkaar te ontmoeten. (Stef Bos)
MUZIEK: 5. Ubi Caritas et amor – Sela
Waar vriendschap is en liefde daar is God.
STILTE
GEBED:
Heer, maak mij tot instrument van uw vrede:
laat mij liefde brengen waar haat is,
eenheid waar mensen verdeeld zijn,
vergiffenis aan mensen die zwak zijn,
laat mij hoop geven aan wie niet meer hoopt,
geloof aan wie twijfelt;
laat mij licht brengen waar het duister is
en vreugde waar mensen bedroefd zijn.
Heer, help mij niet zozeer om zelf gelukkig te zijn
als anderen gelukkig te maken;
niet zozeer om zelf begrepen te worden
als anderen te begrijpen;
niet zozeer om zelf getroost te worden als anderen te troosten;
niet zozeer om bemind te worden als te beminnen;
want als ik geef, zal mij gegeven worden,
als ik vergeef, zal mij vergeven worden,
als ik sterf, zal ik voor eeuwig leven. AMEN.
(gebed dat wordt toegeschreven aan Sint Franciscus)
ONZE VADER die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd, uw rijk kome,
uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren
en breng ons niet in beproeving
maar verlos ons van het kwade.
Want van U is het Koninkrijk
en de kracht en de heerlijkheid, in eeuwigheid. AMEN.
HET DOVEN VAN HET LICHT: We doven het licht in ons midden maar nemen het mee naar ons leven van alledag. Dat het licht een teken van hoop mag zijn in het donker van deze tijd. Dat wij ontvankelijk worden voor de verhalen van hoop, die vertellen van toewijding en goedheid, van de moed om te dienen en de gave om lief te hebben. Dat het ons mag troosten en bemoedigen op onze pelgrimage naar Pasen.
SLOTWOORD
Fijn dat jullie er waren. Vooral in de Veertigdagentijd is het goed om samen eens stil te staan bij waar het in het leven nu eigenlijk om draait. Wat het belangrijkst is. En is dat niet de aandacht voor elkaar? Proberen de wereld een beetje mooier te kleuren dan hij is?
De volgende keer zitten we ook nog in de Veertigdagentijd en dan luisteren we traditiegetrouw naar koralen uit de Mattheus Passion.
Het slotlied van vandaag gaat over de lijdensweek. Maar Ik vond het zo mooi dat ik het jullie niet wilde onthouden.
Misschien willen wij ons hoofd het liefst afwenden van schrijnende situaties, zoals in Kenia waar jonge vrouwen proberen te overleven in de sloppenwijken van Kisuma. Afwenden van alle beelden op t.v. over oorlog en uitbuiting. Van situaties in ons eigen land waar wij ons vaak machteloos bij voelen. Het maakt ons onrustig, want wat kunnen we doen?
Maar onrust zet mensen aan om in actie te komen. Moeten we daar dan niet juist, zoals in deze Franciscaner zegenbede*, om vragen?
ZEGENBEDE Dat gezegend is deze periode van minderen en loslaten. Dat gezegend is de aarde die je draagt, de weg die je leidt, de einder die je wenkt. Dat je rennen, wandelen wordt, je prestatiezucht, genieten mag worden. Dat je huis meer een thuis wordt en de banden sterker. Dat je tijd mag vinden om stil te staan bij wat en wie je draagt. Dat je in verbondenheid met je ziel en met respect voor je lichaam mag leven. Dat je onderweg oog en hart mag hebben voor de natuur die je omringt, voor de vriendschap die je ontvangt en voor alle kansen die mensen je bieden. Dat je zintuigen je thuisbrengen bij God en bij mensen. Leef in vrede.
Vragen wij daarbij om Gods zegen: Vader, Zoon en H.Geest. Amen.
MUZIEK: 6. Via Dolorosa – Sela – 4.33 min.
STILTE
GEBED:
Heer, maak mij tot instrument van uw vrede:
laat mij liefde brengen waar haat is,
eenheid waar mensen verdeeld zijn,
vergiffenis aan mensen die zwak zijn,
laat mij hoop geven aan wie niet meer hoopt,
geloof aan wie twijfelt;
laat mij licht brengen waar het duister is
en vreugde waar mensen bedroefd zijn.
Heer, help mij niet zozeer om zelf gelukkig te zijn
als anderen gelukkig te maken;
niet zozeer om zelf begrepen te worden
als anderen te begrijpen;
niet zozeer om zelf getroost te worden als anderen te troosten;
niet zozeer om bemind te worden als te beminnen;
want als ik geef, zal mij gegeven worden,
als ik vergeef, zal mij vergeven worden,
als ik sterf, zal ik voor eeuwig leven. AMEN.
(gebed dat wordt toegeschreven aan Sint Franciscus)
ONZE VADER die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd, uw rijk kome,
uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren
en breng ons niet in beproeving
maar verlos ons van het kwade.
Want van U is het Koninkrijk
en de kracht en de heerlijkheid, in eeuwigheid. AMEN.
HET DOVEN VAN HET LICHT: We doven het licht in ons midden maar nemen het mee naar ons leven van alledag. Dat het licht een teken van hoop mag zijn in het donker van deze tijd. Dat wij ontvankelijk worden voor de verhalen van hoop, die vertellen van toewijding en goedheid, van de moed om te dienen en de gave om lief te hebben. Dat het ons mag troosten en bemoedigen op onze pelgrimage naar Pasen.
SLOTWOORD
Fijn dat jullie er waren. Vooral in de Veertigdagentijd is het goed om samen eens stil te staan bij waar het in het leven nu eigenlijk om draait. Wat het belangrijkst is. En is dat niet de aandacht voor elkaar? Proberen de wereld een beetje mooier te kleuren dan hij is?
De volgende keer zitten we ook nog in de Veertigdagentijd en dan luisteren we traditiegetrouw naar koralen uit de Mattheus Passion.
Het slotlied van vandaag gaat over de lijdensweek. Maar Ik vond het zo mooi dat ik het jullie niet wilde onthouden.
Misschien willen wij ons hoofd het liefst afwenden van schrijnende situaties, zoals in Kenia waar jonge vrouwen proberen te overleven in de sloppenwijken van Kisuma. Afwenden van alle beelden op t.v. over oorlog en uitbuiting. Van situaties in ons eigen land waar wij ons vaak machteloos bij voelen. Het maakt ons onrustig, want wat kunnen we doen?
Maar onrust zet mensen aan om in actie te komen. Moeten we daar dan niet juist, zoals in deze Franciscaner zegenbede*, om vragen?
ZEGENBEDE Dat gezegend is deze periode van minderen en loslaten. Dat gezegend is de aarde die je draagt, de weg die je leidt, de einder die je wenkt. Dat je rennen, wandelen wordt, je prestatiezucht, genieten mag worden. Dat je huis meer een thuis wordt en de banden sterker. Dat je tijd mag vinden om stil te staan bij wat en wie je draagt. Dat je in verbondenheid met je ziel en met respect voor je lichaam mag leven. Dat je onderweg oog en hart mag hebben voor de natuur die je omringt, voor de vriendschap die je ontvangt en voor alle kansen die mensen je bieden. Dat je zintuigen je thuisbrengen bij God en bij mensen. Leef in vrede.
Vragen wij daarbij om Gods zegen: Vader, Zoon en H.Geest. Amen.
MUZIEK: 6. Via Dolorosa – Sela – 4.33 min.
STILTE
altijd op de eerste woensdag van de maand
altijd in deze kerk (ingang pastorie)
altijd staat om 13.30 de koffie klaar.
altijd beginnen we om 14.00 uur
altijd na afloop om ca. 15.00 uur gelegenheid tot ontmoeting
met een hapje en drankje!
Op 2 april is de 2e Vastenmeditatie, waarin we zullen luisteren naar bekende stukken uit de Mattheus Passion.
Je bent van harte welkom!
