Meimaand: mariamaand

Als de golven hoger stijgen….

Ja, dat kan gebeuren in ons leven.

Dat er tegenvallers komen, teleurstellingen,

in je gezin met je kinderen,

op school waar het te moeilijk voor je wordt,

dat iemand met wie je je sterk verbonden voelt,

plotseling overlijdt,

dat je baan niet langer zeker meer is.

Ieder van ons leeft toch wel met verwachtingen, met hoop,

maar er kunnen dagen zijn,

dat die hoop het zwaar te verduren krijgt.

Je kunt ook hopeloos worden als je ziet

hoe onze samenleving zich ontwikkelt,

dat het je beangstigt “waar moet het toch naartoe?”

Je kan misschien de hoop verliezen

als je ziet hoe de kerken leeglopen,

hoevelen geen band meer willen met de parochie.

Maar: als je de hoop verliest,

verlies je een kracht die je gaande kan houden.

 

In deze dagen houden wij Maria voor ogen.

Zij was een vrouw, die in de verwachting van Israël stond,

die de hoop deelde van de “armen van God”,

d.w.z. met hen verwachtte zij dat God zou neerzien op Zijn volk, zoals Hij dat ook in het verleden had laten zien;

zij deelde de hoop, dat de macht van de heersers gebroken zou worden, dat God zich het lot van de eenvoudigen zou aantrekken.

Die hoop heeft haar nooit verlaten.

Ondanks de harde, de onbegrijpelijke dingen

die in haar leven zouden plaatsvinden.

Zij moest meemaken hoe de weg van haar Zoon

uitliep op vernedering, lijden en dood.

Maar de hoop begaf het niet in haar

dat God trouw zou blijven.

In die verwachting was zij samen met de leerlingen

in de bovenzaal, biddend om de Geest.

Geen hoop meer hebben

is zeggen “Er is geen redden meer aan.”

De hoop zegt: we zullen het redden. God zal ons redden.

We komen er uit, er doorheen.

De hoop is een kracht die ons op weg houdt,

in beweging, vooruit.

Moge Maria ons voorbeeld zijn.